Mag-subscribe

Menu

Ang Salita ng Diyos Ngayong Araw | "Gawain ng Diyos at Gawain ng Tao" | Sipi 175 Ang Salita ng Diyos Ngayong Araw | "Gawain ng Diyos at Gawain ng Tao" | Sipi 175
00:00/ 00:00

Ang Salita ng Diyos Ngayong Araw | "Gawain ng Diyos at Gawain ng Tao" | Sipi 175

00:00
00:00

Ang mga karanasan ng iba’t-ibang uri ng tao ay kumakatawan sa mga bagay sa kanilang kalooban. Lahat ng walang espirituwal na karanasan ay hindi maaaring magsalita tungkol sa kaalaman ng katotohanan, o tamang kaalaman tungkol sa iba’t ibang uri ng espirituwal na mga bagay. Ang ipinahahayag ng tao ay kung ano Siya sa kalooban—ito ay tiyak. Kung nais ng isa na magkaroon ng kaalaman sa espirituwal na mga bagay at sa katotohanan, dapat siyang magkaroon ng tunay na karanasan. Kung hindi ka malinaw na makapagsalita tungkol sa karaniwang katinuan na may kinalaman sa buhay ng tao, paano ka makapagsasalita tungkol sa espirituwal na mga bagay? Yaong mga maaaring manguna sa mga simbahan, tustusan ang mga tao ng buhay, at maging apostol sa mga tao, ay dapat magkaroon ng tunay na mga karanasan, dapat magkaroon ng tamang pagkaunawa tungkol sa espirituwal na mga bagay, tamang pagpapahalaga at karanasan sa katotohanan. Ang gayong mga tao lamang ang nararapat maging mga manggagawa o apostol na nangunguna sa mga simbahan. Kung hindi, sila ay maaari lamang sumunod bilang pinakamababa at hindi maaaring manguna, mas lalong hindi maaaring maging apostol na nakakapagtustos sa mga tao ng buhay. Ito ay dahil ang tungkulin ng mga apostol ay hindi upang tumakbo o makipaglaban; ito ay upang magtustos ng buhay at pangunahan ang mga pagbabago sa disposisyon ng tao. Ito ay tungkulin na ginagawa niyaong mga binigyan ng atas na bumalikat ng mabigat na responsibilidad at hindi ng isang bagay na kayang gawin ng lahat ng tao. Ang ganitong uri ng gawain ay maaari lamang gawin ng mga may pagkatao ng buhay, iyan ay, yaong mga may karanasan sa katotohanan. Hindi ito maaaring gawin ng lahat na maaaring sumuko, tumakbo o handang gumugol; ang mga taong walang karanasan sa katotohanan, hindi napungusan o nahatulan, ay hindi kayang gawin ang ganitong uri ng gawain. Ang mga taong walang karanasan, iyan ay, ang mga taong walang katunayan, ay hindi kayang makita ang katunayan nang malinaw sapagka’t sila ay hindi nagtataglay ng pagkatao sa ganitong aspeto. Kaya, ang ganitong uri ng tao ay hindi lamang hindi kayang gumawa ng gawaing pangunguna, sa halip ay magiging layon pa ng pag-aalis kung wala silang katotohanan sa loob ng mahabang panahon. Ang pagkakita na sinasabi mo ay maaaring magpatunay ng mga kahirapang naranasan mo sa buhay, hinggil sa mga bagay na nakastigo ka at sa mga usapin na nahatulan ka. Ito rin ay totoo sa mga pagsubok: Ang mga bagay kung saan pinino ang isang tao, ang mga bagay kung saan siya mahina, ito ang mga bagay kung saan mayroong mga karanasan ang isa, ang mga bagay kung saan may mga paraan ang isa. Halimbawa, kung ang isa ay nagdurusa ng mga pagkabigo sa pag-aasawa, siya ay kalimitang magbabahagi ng, “Salamat sa Diyos, purihin ang Diyos, dapat kong mabigyang-kasiyahan ang nais ng puso ng Diyos at ihandog ang aking buong buhay, ilagay nang lubusan ang aking pag-aasawa sa kamay ng Diyos. Maluwag sa kalooban kong ilagak ang aking buong buhay sa Diyos.” Sa pamamagitan ng pagsasamahan, lahat ng nasa kalooban ng tao, kung ano siya, ay maaaring katawanin. Ang bilis ng pananalita ng isang tao, kung siya man ay nagsasalita nang malakas o tahimik, ang gayong mga bagay na hindi mga bagay ng karanasan ay hindi maaaring kumatawan sa kung anong mayroon siya at kung ano siya. Masasabi lamang ng mga iyon kung ang kanyang karakter ay mabuti o masama, o kung ang kanyang kalikasan ay mabuti o masama, nguni’t hindi makakapagsabi kung mayroon siyang mga karanasan. Ang kakayahang ipahayag ang sarili sa pagsasalita, o ang kakayahan o bilis ng pananalita, ay nakukuha sa pagsasagawa at hindi maaaring pumalit sa kanyang karanasan. Kapag sinasabi mo ang tungkol sa iyong sariling mga karanasan, ibinabahagi mo yaong pinahahalagahan mo at lahat ng bagay na nasa loob mo. Ang Aking pananalita ay kumakatawan sa Aking kabuuan, nguni’t ang aking sinasabi ay hindi maabot ng tao. Ang aking sinasabi ay hindi ang nararanasan ng tao, at hindi ito isang bagay na nakikita ng tao, hindi rin ito isang bagay na nahahawakan ng tao, sa halip ito ay kung ano Ako. May ilang tao na kinikilala lamang na ang Aking ibinabahagi ay kung ano ang Aking naranasan, nguni’t hindi nila nakikilala na ito ay tuwirang pagpapahayag ng Espiritu. Mangyari pa, ang Aking sinasabi ay kung ano ang Aking naranasan. Ako ang siyang gumawa ng gawaing pamamahala sa loob ng anim na libong taon. Naranasan Ko ang lahat mula sa pasimula ng paglalang ng sangkatauhan hanggang ngayon; paano Ako hindi makapagsasalita tungkol dito? Pagdating sa kalikasan ng tao, nakita Ko na ito nang malinaw, at matagal na Akong nagmamasid dito; paanong hindi Ko magagawang magsalita tungkol dito nang malinaw? Dahil nakita Ko ang kakanyahan ng tao nang malinaw, may kakayahan Akong kastiguhin ang tao at hatulan siya, sapagka’t lahat ng tao ay nanggaling sa Akin nguni’t ginawang masama ni Satanas. Syempre, Ako ay may kakayahang magtuos ng gawain na Aking ginawa. Kahit ang gawaing ito ay hindi ginagawa ng Aking katawang-tao, ito ang tuwirang pagpapahayag ng Espiritu, at ito ang kung ano ang mayroon Ako at kung ano Ako. Samakatuwid, Ako ay may kakayahang ipahayag ito at gawin ang gawain na dapat kong gawin. Ang sinasabi ng tao ay ang naranasan nila. Ito ang nakita nila, ang naaabot ng mga isipan nila at ang nararamdaman ng kanilang mga pandama. Iyan ang kaya nilang ibahagi. Ang mga salita na sinalita ng katawang-tao ng Diyos ay ang tuwirang pagpapahayag ng Espiritu at nagpapahayag ng gawain na nagawa ng Espiritu. Hindi ito naranasan o nakita ng katawang-tao, ngunit nagpapahayag pa rin ng Kanyang kabuuan sapagka’t ang sangkap ng katawang-tao ay ang Espiritu, at ipinahahayag Niya ang gawain ng Espiritu. Kahit hindi ito makayang abutin ng laman, ito ay gawain na ginawa na ng Espiritu. Matapos ang pagkakatawang-tao, sa pamamagitan ng pagpapahayag ng katawang-tao, binibigyang-kakayahan Niya ang mga tao na malaman ang kabuuan ng Diyos at tinutulutan ang mga tao na makita ang disposisyon ng Diyos at ang gawain na nagawa Niya. Ang gawain ng tao ay nagbibigay-kakayahan sa mga tao na maging mas malinaw tungkol sa kung ano ang dapat nilang pasukin at kung ano ang dapat nilang maunawaan; kinapapalooban ito ng pangunguna sa mga tao tungo sa pag-unawa at pagdanas ng katotohanan. Ang gawain ng tao ay upang alalayan ang mga tao; ang gawain ng Diyos ay upang buksan ang mga bagong landas at magbukas ng mga bagong kapanahunan para sa sangkatauhan, at upang ibunyag sa mga tao yaong hindi alam ng mga nilalang, binibigyang-kakayahan sila na malaman ang Kanyang disposisyon. Ang gawain ng Diyos ay upang pangunahan ang lahat ng sangkatauhan.

Hinango mula sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Mag-iwan ng Tugon