Mag-subscribe

Menu

Paano Magsanay na Umangkop sa Kalooban ng Diyos sa Harap ng Paggawa ng Kita

Lunes, Setyembre 3, 2018 Maaliwalas na kalangitan

Sa ngayon, nagtatrabaho ako sa isang beauty parlor ng isang buwan na. Noong una akong nagsimula, itinalaga ng aking amo ang isang babae na nagngangalang Xiao Jie na ipakita sa akin ang mga lubid. Siya ay may masayahin na personalidad, at sinasabi niya sa akin ang lahat, ito man ay mga bagay na nangyayari sa bahay o mga problema na nakatagpo niya sa trabaho, at mabilis naming nakilala ang bawat isa. Sa tulong ni Xiao Jie, at sa pamamagitan ng pag-aaral at pagsasanay nang husto at pag-aaral mula sa mga kalakasan ng aking mga kasamahan, mabilis na bumuti ang aking mga kasanayan, at maraming mga kustomer ang nagsimulang maghanap sa akin nang personal. Upang maipahayag ang aking pasasalamat kay Xiao Jie, bumili ako ng ilang mga produktong make-up at damit para lamang sa kanya. Kami ay nagiging malapit at mas malapit, nagkukumpisal kami sa bawat isa kung mayroon kaming isyu, at kami ay naging magkaibigan na maaaring magsabi ng kahit ano sa bawat isa. Masaya akong nagkaroon ng ganoong isang mabuting kaibigan.

Miyerkules, Oktubre 3, 2018 Maulap

Ako na ngayon ay naka-dalawang buwan na sa beauty parlor. Dahil ang aking mga kasanayan ay naging mahusay sa pagdaan ng panahon, mas maraming mga kustomer ang naghahanap sa akin, at madalas kong iminumungkahi ang mga produkto ng shop sa mga kustomer at ipinapakilala ko sa kanila ang aming mga pamamaraan para maging kasapi. Ang shop ay nagbabayad ng mga tauhan nito batay sa kung gaano karaming trabaho ang kanilang ginagawa, kaya mas maraming mga kustomer ang aking pinagsisilbihan, mas maraming komisyon ang aking nakukuha. Tunay na masaya ako.

Ngunit sa nagdaang mga araw, ang aking relasyon kay Xiao Jie ay hindi na naging malapit gaya ng dati. Minsan kapag ang isang kustomer ay pumapasok para magpa gupit, gumagawa ako ng inisyatibo at binabati ko sila, ngunit sa tuwing aalis ako upang kunan ang kustomer ng tubig, si Xiao Jie ay kinukuha ang kustomer, at kapag bumalik ako, sinasabi niya na ang kustomer ay personal siyang hiniling. Noong una niyang sinimulang gawin ito, hindi ko masyadong inisip ito, iniisip ko na tinulungan niya ako dati at kami ay parang magkapatid, at hindi kinakailangang magtalo sa mga ganitong bagay. Bukod dito, ako ay isang Kristiyano, at kung magsimula akong makipagtalo sa isang tao sa kaunting maliit na kita, iyon ay magiging ganap na salungat sa kalooban ng Diyos. Ngunit dahil nangyari ito, ang aming relasyon ay sumailalim sa isang banayad na pagbabago. Bagaman sa labas, nag-uusap pa rin kami at nagtatawanan, ang aming mga puso ay naging iba, at ang aming pagkakaibigan ay nasa krisis …

Huwebes, Oktubre 25, 2018 Banayad na pag-ulan

Galit ako sa nangyari ngayon! Nang nagsimula akong magtrabaho kaninang umaga, ninakaw ni Xiao Jie ang isang kustomer mula mismo sa harap ko, at hindi ako komportable. Naisip ko sa aking sarili: “Nagtatrabaho tayo sa ilalim ng parehong bubong. Sa pamamagitan ng maliwanag na pagnanakaw ng aking kustomer, hindi ba ito ay malinaw na pang-aapi? Ang aking pasensya ay may limitasyon, at tila kailangan kitang bigyan ka ng paalala.” Habang nag-iisip ako kung paano ko kakaausapin si Xiao Jie tungkol dito, isang matandang kustomer na aking pinaglingkuran noon ang pumasok sa shop. Ngumiti ako at binati ko siya, at pagkatapos ay nagmadali ako upang bigyan siya ng konting tsaa. Sa gulat ko, si Xiao Jie ay muling ninakaw ang aking kustomer, at nang makabalik ako dala ang tsaa, nakita ko siya doon na nakikipag-usap sa aking kustomer. Kahit na talagang naiinis na ako sa ganito, wala akong sinabi sa harap ng kustomer, kaya binigay ko lang ang kanyang tsaa, at masama ang loob na lumakad sa silid. Nakaramdaman talaga ako ng kalungkutan buong araw at naging mahirap sa akin na umabot hanggang sa oras ng pagsasara, at nang dumating ang oras ay nagmamadali akong umuwi ng bahay.

Ang ulan ay unti-unting bumabagsak mula sa kalangitan, at habang naglalakad akong mag-isa pauwi sa bahay, nakaramdam talaga ako ng pagiging iritable. Kapag mas naiisip ko ang nangyari ngayon, mas hindi ako masaya kasama si Xiao Jie, at naisip ko: “Lubhang walang galang ka! Isang bagay ang pagnanakaw sa akin ng mga kustomer sa araw-araw, ngunit ngayon ay ninakaw mo pa ang isa sa mga dati kong kustomer. Hindi ba ito masasabing pang-aapi at pandaraya sa akin sa aking kabuhayan? Kung patuloy kong tatanggapin ang pag-uugaling ito mula sa iyo, natatakot ako na mawalan ako ng trabaho. Hindi, kailangan kitang kausapin bukas, at kung hindi natin ito maaayos, hayaan nating mamagitan ang boss.”

Biyernes, Oktubre 26, 2018 Malakas na pag-ulan

Tulad ng pagbukas namin ng pintuan ng shop kaninang umaga, ang matandang kustomer ko na ninakaw ni Xiao Jie mula sa akin noong nakaraang araw ay pumasok. Hinanap niya agad ako at hiniling na magserbisyo ako sa kanya. Sinabi rin niya sa akin na, nang si Xiao Jie ang nagserbisyo sa kanya noong nakaraang araw, hinintay niya akong kumuha ng konting tubig para sa kostumer at pagkatapos ay sinabi niya sa kustomer na hindi ako sanay sa pagputol ng buhok at na ang kustomer ay maaring magbago ng mga taga-serbisyo kung gusto niya. Sinabi rin ni Xiao Jie sa kustomer na tinuturuan nya pa lamang ako, at sinabihan niya ang kostumer na puntahan siya sa susunod na pagpunta niya. Nang marinig ko ito, nakaramdam ako ng sobrang galit, at sobrang nagalit ako kay Xiao Jie: “Isang bagay na ang pagnanakaw ng aking mga kustomer, ngunit pinasama mo rin ako sa kanila. Ito’y talagang isang kahangalan at talagang sumosobra ka na ngayon! Ikaw ay isang hindi matapat na tao!”

employee-quarrel

Matapos akong magpaalam sa aking kustomer, hindi ko na napigilan ang aking galit, at sumugod ako kay Xiao Jie at sinabi ng malakas: “Nagserbisyo ka sa aking mga kustomer ngunit bakit mo kailangang sabihin sa kanila na hindi ako sanay sa aking trabaho? Sinusubukan mo bang sirain ang aking kabuhayan? Paano mo ako aasahan na magpatuloy na magtrabaho ng ganito?” Alam ni Xiao Jie na siya ay mali at, walang pagsabi, siya ay bumaba. Pagkatapos nito, nakita ko siyang dumiretso sa boss, kumumpas-kumpas ang mga kamay habang nagsasalita. Bago pa lamang matapos ang araw na iyon, sinabi sa akin ng iba pang mga kasamahan na sinabi ni Xiao Jie sa boss ang tungkol sa lahat ng aking mga pagkakamali, at agad akong nakaramdam ng galit: “Ikaw ang gumawa ng mali, ngunit hindi lamang sa hindi mo inamin na mali ka, kundi gumawa ka rin ng kwento sa boss tungkol sa akin. Bakit mo ito ginagawa? Hindi ko talaga maintindihan ito!” Mas iniisip ko ang tungkol dito, mas lalo akong nagagalit. Akala ko ay nakatagpo na ako ng isang kaibigan na maaaring magmalasakit at mag-aalaga sa akin gaya ng pag-aalaga ko sa kanila. Hindi ko inaasahan na siya ay magiging labis na pabaya sa aming pagkakaibigan. Napagpasyahan kong kailangan ko itong mailabas sa kanya bukas at susubukan kong alisin ang lahat ng sama ng loob ko. Ngunit pagkatapos ay naisip ko kung paano kami nagtatrabaho sa ilalim ng parehong bubong araw-araw at nakikita ang bawat isa sa lahat ng oras. Kung masisira ko ang aming pagkakaibigan ng hayag, walang sinuman sa amin ang maaaring makapagtrabaho doon, ngunit kung wala akong sasabihin, sa gayo’y mararamdaman kong may pagkakamali sya sa akin. Sa aking kalungkutan, nagsambit ako ng tahimik na panalangin sa Diyos sa aking puso: “O Diyos ko! Nalulungkot ako at talagang hindi ko na makayanan si Xiao Jie. O Diyos ko, ano ang dapat kong gawin? Mangyaring patnubayan Mo ako at pangunahan ako sa ganitong kalagayan …”

Sabado, Oktubre 27, 2018 Malinaw na kalangitan

Nang dumalo ako sa isang pagtitipon sa simbahan ngayon, binuksan ko ang aking puso at sinabi sa aking mga kapatid ang tungkol sa naganap sa pagitan ko at ni Xiao Jie. Binasa ng isa sa mga kapatid ang dalawang sipi ng mga salita ng Diyos sa akin, at pagkatapos ay matiyaga siyang nagbigay ng pagbabahagi upang malutas ang aking mga problema. Sabi ng Diyos, “Isinilang sa isang napakaruming daigdig, ang tao ay nasira na nang labis ng lipunan, siya ay naimpluwensiyahan na ng mga etikang pyudal, at naturuan na sa ‘mga instituto ng dalubhasaan.’ Ang paurong na kaisipan, tiwaling moralidad, masamang pagtanaw sa buhay, kasuklam-suklam na pilosopiya sa pamumuhay, lubos na walang saysay na pag-iral, at napakabuktot na uri ng pamumuhay at mga kaugalian—lahat ng bagay na ito ay matinding nanghimasok na sa puso ng tao, at matinding nagpahina ng kanyang katuwiran at inusig ang kanyang konsensya. Bilang resulta, ang tao ay mas lalong malayo sa Diyos, at mas lalong naging tutol sa Kanya. Ang disposisyon ng tao ay lalong nagiging mas mabangis sa bawat araw” (“Ang Hindi Pagbabago ng Disposisyon ay Pakikipag-alitan sa Diyos”). “Malupit na sangkatauhan! Ang pakikipagsabwatan at intriga, ang pag-aagawan at paghahablutan sa isa’t isa, ang pagkukumahog para sa reputasyon at kayamanan, ang pagpapatayan—kailan ba ito matatapos? … Ilan ang hindi kumikilos para sa kapakanan ng kanilang sariling mga interes? Ilan ang hindi nang-aapi at nagtatakwil ng iba para sa pagpapanatili ng kanilang sariling katayuan?” (“Ang Masama ay Tiyak na Parurusahan”).

Pagkatapos ang kapatid ay nagbigay ng pagbabahagi, na nagsasabing, “Ang mga salita ng Diyos ay naglalantad ng sanhi ng ugat at katotohanan ng ating katiwalian ni Satanas. Bago tayo napatiwali ni Satanas, nagmamay-ari tayo ng konsensya at katuwiran na ang normal na sangkatauhan ay dapat na nagtataglay; tayo ay mapagmahal, mapagparaya at nagpapatawad sa iba, at nagawa nating makisama ng payapa sa iba. Gayunman, matapos tayong mapatiwali ni Satanas, gayunpaman, nagkaroon tayo ng isang makasarili, kasuklam-suklam, may likas na satanikong kalikasan sa pagsulong ng pakinabang. Sa loob ng maraming libong taon, hindi kailanman tumigil si Satanas na gamitin ang mga kuro-kuro ng mga sikat at dakila at ang nakakapinsalang ideya at impluwensya ng lipunan upang patuloy tayo na turuan ng mga satanikong panuntunan sa buhay tulad ng ‘Ang bawat tao para sa kanyang sarili, bahala na ang iba,’ ‘Mamamatay ang tao para sa pera; mamamatay ang ibon para sa pagkain,’ ‘Ipaglaban ang bawat pulgada ng lupa at sunggaban ang bawat kapirasong makukuha mo,’ at ‘Hindi kami aatake maliban na lang kung inatake kami; kung inatake kami, siguradong gaganti kami ng atake.’ Kapag naiimpluwensyahan tayo at nalason ng mga lason at panuntunan na ito, lalo tayong nagiging mas makasarili at kasuklam-suklam, higit at lalo pang hinihimok ng pakinabang, inuuna muna natin ang pakinabang kahit anong gawin natin, at kung wala tayong pakinabang, kung gayon hindi tayo mag aabalang gumawa ng anumang bagay. Upang masiyahan ang ating pansariling interes, ganito ang ating pag-uugali sa ating malalapit na kaibigan at maging sa mga kapamilya natin. Tayo ay mabuti sa bawat isa kung mayroong pakinabang para sa atin, kung hindi man tayo ay umiiwas at humihiwalay sa bawat isa. Kung may isang bagay na lumalabag sa ating mga interes, nagsisimula tayong umiwas at mainis, ng sobra kaya’t nawawala natin ang ating mga kaibigan at ginagamit ang anumang kaparaanan para makipag-away, umatake at maghiganti laban sa kanila. Pagkatapos ay wala nang anumang pag-aalala o pag-aalaga sa pagitan ng mga tao, at ang pagkakamag-anak at pagkakaibigan dati ay naging galit. Upang makagawa ng kita, nawawalan tayo ng konsensya at katuwiran, ang ating pagkatao at moralidad, at nawawalan tayo ng anumang pagkakatulad ng isang tao. Hindi ba ito ganito?” Tumango ako ng pagsang-ayon.

Nagpatuloy siya: “Lahat tayo ay napinsala ni Satanas at lahat tayo ay nabubuhay sa mga panuntunan ng buhay ni Satanas. Lahat ay nakikibaka para sa kapakanan ng kanilang sariling interes; ang kanilang pag-uugali lamang ang naiiba. Si Xiao Jie ay maliwanag na nagnanakaw ng iyong mga kustomer para sa kapakanan ng kita; nagalit ka kay Xiao Jie dahil ang iyong kita ay nakuha at, upang mabawi ang iyong nawalang kita, nais mong makipaglaban at makipagtalo sa kanya, hanggang sa gusto mong salakayin siya dahil sa pag-init ng iyong dugo. Sa totoo lang, gaano man tayo kumikilos o nagpapahayag ng ating sarili, lahat tayo ay nabubuhay sa pamamagitan ng ating mga tiwaling satanikong disposisyon, at lahat tayo ay naglalaban laban sa bawat isa para sa kapakanan ng kita; ako ay nakikipagtunggalian sayo, nakikipagtunggalian ka sa akin, pareho tayong kinokontrol at niloloko ni Satanas, at sa huli ay pareho tayong mabubuhay sa estado ng sakit na hindi natin matatakasan. Sa kabutihang palad, ganunpaman, dumating tayo sa harap ng Diyos, at mula sa mga salita ng Diyos makikita natin nang malinaw ang katotohanan ng katiwalian ni Satanas sa tao at ang paraan na ginagamit nito. Maaari rin nating makita ang ating sarili na makasarili, kasuklam-suklam, humihimok kumita na tiwaling disposisyon, at kung magsasagawa tayo ng mga salita ng Diyos, matatakot sa Diyos at maiiwasan ang kasamaan, tatalikuran ang ating sariling tiwaling disposisyon at mabuhay ng may normal na pagkatao sa pamamagitan ng pag-asa sa mga salita ng Diyos, kung gayon ay hindi na tayo mapapahamak ni Satanas.”

Kristiyano pakikisama ang Salita ng Diyos

Matapos pakinggan ang mga salita ng Diyos at ang pagbabahagi ng kapatid, bigla kong nakita ang liwanag. Lumilitaw na si Xiao Jie at ako ay nagkaroon ng mga pagkiling sa isa’t isa at sinimulan na huwag pansinin ang bawat isa para sa pakikipaglaban sa mga kustomer, at lahat ito ay sanhi ng aming pagka makasarili, kasakiman, kalikasan na hinihimok ng kita, at dahil nabuhay kami sa pamamagitan ng mga panuntunan sa buhay ni Satanas. Naisip ko kung gaano katotoo ang lahat ng ito at iyon, noong una akong nagsimulang magtrabaho sa beauty parlor, madalas na kailangan ko si Xiao Jie upang tulungan ako dahil hindi ako sanay. Sa oras na iyon, walang salungatan ng interes sa pagitan namin, at nagkaroon kami ng magandang samahan na magkasama. Nang ako ay naging mas may kasanayan, gayunpaman, nakatanggap ako ng mas maraming mga kustomer kaysa kay Xiao Jie, at siya ay naging inggit at nagselos, sinimulan niyang hilahin palayo sa akin at ninakaw ang aking mga kustomer at lubusang hindi pinansin ang aming pagkakaibigan. Hindi ako pumayag na gawin niya ito ng wala din akong ginagawa, dahil ang aking kita ay tatamaan, at dumating ito hanggang sa puntong pinilit ko siyang aminin ang kanyang ginawa sa harap ng lahat at nilagay ko siya sa akto. Inagaw ni Xiao Jie ang aking mga kustomer dahil hindi siya naniniwala sa Diyos at hindi maintindihan ang katotohanan, at dahil nabuhay siya sa kanyang tiwaling disposisyon. Ako, sa kabilang banda, bilang isang Kristiyano, ay hindi hinanap ang kalooban ng Diyos nang naharap ako sa isyung ito, ngunit sa halip ay nagawa ko ang uminit ang dugo at kapwa bukas na nakipaglaban kay Xiao Jie at sa aking isipan para sa kapakanan ng aking pansariling interes. Paano na ang pagiging isang Kristiyano? Nakita ko pagkatapos kung gaano ako kalalim napinsala ni Satanas, at kung gaano kalalim ang pag-ugat ng aking pagka-makasarili, kasuklam-suklam, paghihimok ng kita na katangian ng satanikong kalikasan. Kung hindi sa Diyos na sumusuri sa aking panloob na satanikong disposisyon sa pamamagitan ng pagbabahagi ng kapatid na iyon, hindi ko alam kung ano pa ang magagawa sa akin ng aking satanikong kalikasan. Salamat sa gabay ng Diyos! Marami akong nakamit mula sa pagtitipon ngayon; Nalaman ko ang ugat na dahilan kung bakit ang magkakasama sa trabaho ay hindi nagkakaroon ng maayos na samahan, at natagpuan ko ang landas upang malutas ang problemang ito. Gumawa ako ngayon ng resolusyon sa Diyos: Hindi na ako mamumuhay sa aking makasarili at kasuklam-suklam na satanikong kalikasan, ngunit sa halip ay pag-aaralan kung paano pakawalan ang aking sariling mga interes at luwalhatiin ang Diyos sa totoong gawa.

Biyernes, Nobyembre 16, 2018 Malinaw na kalangitan

Maaga akong pumasok sa trabaho ngayon at, matapos akong maglinis, nakita ko na dumating si Xiao Jie. Sinadya kong batiin siya ng hello, at huminto siya sandali, pagkatapos ay ngumiti kaagad at nagsabi ng hello pabalik. Naramdaman kong masaya ako. Makalipas ang ilang sandali, isang kustomer ang pumasok sa shop at tatayo sana ako at babatiin sila, sa hindi inaasahan, tumalon si Xiao Jie sa unahan ko at ninakaw ang kustomer. Pagkakita ko sa ginawa niya, ang init ng pagkakaibigan sa aking puso ay agad na pinatay ng isang balde ng malamig na tubig. Para akong isang hayop na nahuli sa isang bitag—nakaramdam ako ng sobrang galit, poot, sama ng loob at pagkalito; Hindi ko alam kung ano ang maramdaman ko. Talagang pinagsisihan ko ang pagiging napakabagal at hinayaan ko na bugbugin ako sa suntok ni Xiao Jie, at nagsisisi ako na nag-abala pa ako upang batiin siya ng hello sa kaninang umaga…. Sa oras na iyon, pumasok sa isip ko ang mga salita ng Diyos: “Ano ang kabilang sa loob ng normal na pagkatao? Ang mga ito ay kabatiran, katinuan, konsiyensya, at karakter. Kung matatamo mo ang pagka-karaniwan sa bawat isa na mga aspetong ito, ang iyong pagkatao ay hanggang sa pamantayan. Dapat kang magkaroon ng wangis ng isang normal na tao at gumawi kagaya ng isang mananampalataya sa Diyos. Hindi mo kailangang magtamo ng malalaking tagumpay o makibahagi sa diplomasya. Kailangan mo lamang maging isang normal na tao, na mayroong isang normal na katinuan ng tao, magagawang makita sa pamamagitan ng mga bagay, at kahit man lang magmukhang isang normal na tao. Ang gayon ay magiging sapat na” (“Ang Pagpapahusay ng Kakayahan ay Alang-alang sa Pagtanggap ang Pagliligtas ng Diyos”).

Ang mga salita ng Diyos ay umamo sa aking nabagabag na puso. Hinihiling ng Diyos na tayo ay mamuhay ng normal na pagkatao at maging mga tao na may katuwiran, konsensya at integridad, dahil sa gayon maaari lamang tayong tawaging mga mananampalataya. Naisip ko ang tungkol sa kustomer na pumasok sa shop ngayon upang kumuha ng serbisyo at tungkol sa kung paanong si Xiao Jie at ako ay pareho ninais na maglingkod sa kanya upang makagawa ng kaunting dagdag na pera. Ngunit walang mga patakaran tungkol sa kung sino ang dapat gumawa ng pera na ito—ito ay ang unang dumating unang pagsilbihan. Kung nagagalit ako kay Xiao Jie dahil nauna siya doon at nadaya ako dahil sa pera, hindi ba nangangahulugan ito na nabubuhay pa rin ako sa aking makasarili at kasuklam-suklam na satanikong kalikasan at iniisip ko lamang ang aking sariling kita? Ako ay nakipagtalo kay Xiao Jie sa hindi mahahalagang bagay, at nagkaroon ng pagsisisi sa pag-aabala kong batiin siya ng hello. Hindi ba ito nagpapakita na ako ay walang kahit kaunting katuwiran o integridad? Sa pag-iisip ng mga saloobin na ito, naramdaman kong medyo nahiya ako.

Gayon naisip ko ang mga salita ng Diyos na nagsasabi: “Ang hanapbuhay na sinisikap na matamo, ang ginagawa ng isang tao upang kumita, at gaano karami ang naiimpok niyang kayamanan sa buhay ay hindi napapagpasyahan ng sariling mga magulang, ng sariling mga talento, ng sariling mga pagpupunyagi o sariling mga ambisyon, kundi ng itinatadhana ng Lumikha’’ (“Ang Diyos Mismo, ang Natatangi III”). Ang mga salita ng Diyos ay nagbukas ng aking puso sa liwanag, at ang lahat ay biglang nag-klik sa tamang lugar. “Oo,” naisip ko, “kung magkano ang pera na kinikita ko sa isang araw at kung ako ay mahirap o mayaman sa buhay na ito ay nakasalalay sa predestinasyon at soberanya ng Diyos. Ang perang ito ay hindi maaaring makuha sa pamamagitan ng aking sariling pagsisikap o sa pamamagitan ng pakikipagpaligsahan sa ibang tao. Dapat kong ipagkatiwala ang aking gawain araw-araw sa mga kamay ng Diyos, hayaan ang kapalaran na gumawa kung magkano ang aking kikitain, at matutong magpasailalim sa kapangyarihan at pagsasa-ayos ng Diyos.” Matapos kong maunawaan ito, naramdaman kong napalaya ako. Hindi na ako mag-iisip kay Xiao Jie na nagnanakaw sa aking mga kustomer at magpapatuloy sa aking gawain tulad ng dati.

Di nagtagal, may isa pang kustomer na pumasok at partikular na hiniling nila sa akin na gawin ang kanilang buhok. Alam kong ito ang pag-aayos at pagpapala ng Diyos, at nagpapasalamat ako sa Diyos. Bago ang tanghali, may isa pang kustomer na dumating at si Xiao Jie at ang isa pang kasamahan na si Xiao Gao ay nagtungo upang batiin sila, ngunit si Xiao Jie ay muling naunang nakarating doon at kinuha ang kustomer. Sa hindi inaasahan, nang umalis ang kustomer, itinaas ni Xiao Gao ang kanyang kamay at sinampal si Xiao Jie. Nang masampal talagang natakot si Xiao Jie at, pagkakita ko sa lumalalang sitwasyon, dali-dali kong hinila si Xiao Gao sa isang tabi at sinubukan kong kalmahin siya, at humupa ang bagyo. Pagkakita ko kina Xiao Gao at Xiao Jie na naglalaban dahil sa kita, nagkaroon ako ng malalim na pakiramdam na, sa pamamagitan ng pamumuhay sa ating mga satanikong disposisyon, ang sangkatauhan ay nagiging lalong malupit at malisyoso, at magtatapos sa pakikipaglaban sa lahat. Noon lang, naisip ko ang mga salita ng Diyos: “Ang tao ay palaging makasarili, samantalang ang Diyos ay magpakailanmang hindi makasarili. Ang Diyos ang pinagmulan ng lahat ng makatarungan, mabuti, at maganda, habang ang tao ay siyang nagtatagumpay at nagpapakita ng lahat ng kapangitan at kasamaan” (“Napakahalaga na Maintindihan ang Disposisyon ng Diyos”). Ang mga salita ng Diyos ay talagang tama! Matapos tayong matiwali ni Satanas, tayo ay naging lubhang makasarili at kasuklam-suklam, ipinaglaban natin ang lahat para sa kapakanan ng ating sariling interes, walang nag-iisip tungkol sa ibang tao o nagpakita ng pagsasaalang-alang o pagmamalasakit sa ibang tao, at nagsimula tayong mabuhay tulad ng mga hayop. Sa mundo ng hayop, ang malakas ay kinakain ang mahina, at ang mga hayop ay madalas na umaatake, lumalaban at pinapatay ang bawat isa para sa teritoryo at pagkain, at hindi ba pareho ang mundo ng tao? Mula sa indibidwal hanggang sa estado, lahat tayo ay nakikipaglaban at nakikipag-away sa bawat isa para sa kapakanan ng ating sariling mga interes, nang walang isang hibla ng pagkatao o katuwiran. Gawin mo ako at si Xiao Jie, bilang halimbawa: Kung hindi sa paggabay at pamumuno ng mga salita ng Diyos, magpapatuloy ako sa pakikipagtunggali kay Xiao Jie para sa kita, hanggang sa ang mga bagay ay mabubuo at aabot sa yugto kung saan magkakaroon tayo ng isang pisikal na labanan. Ang kakanyahan ng Diyos, gayunpaman, ay magpasawalang-hanggang hindi makasarili. Nilikha ng Diyos ang langit at ang lupa at ang lahat ng bagay, Nilikha Niya ang tao, at bukod pa patuloy Niya tayong sinusuplayan ng lahat ng bagay na kinakailangan natin upang mabuhay, pati na rin ang pagbibigay sa atin ng lahat ng mga katotohanan na kinakailangan natin upang matamo ang tunay na kaligtasan. Ang Diyos ay gumawa ng labis para sa atin, ngunit hindi Siya humingi ng anupaman sa atin bilang kapalit. Kanya lamang inaasahan na tayo ay manunumbalik sa Kanyang harapan at tanggapin ang Kanyang kaligtasan, ipamuhay ang normal na katauhan at mamuhay sa liwanag at kaligayahan. Walang mga salita na kumpletong makakapag-larawan sa di-pagkamakasarili at kabutihan ng Diyos. Sa pag-iisip nito, nagkaroon ako ng mas higit na pakiramdam na, sa paglapit sa harap ng Diyos, tunay kong natatanggap ang Kanyang dakilang pag-ibig at kaligtasan.

christians-watching-God-s-word

Biyernes, disyembre 7, 2018 Maliwanag na Kalangitan

Kamakailan lamang, ang saloobin ni Xiao Jie sa akin ay dumaan sa isang malaking pagbabago. Marahil ay hindi niya napagtanto na lagi siyang nagnanakaw sa akin ng mga kostumer pero, kapag mahalaga ito, nagagawa kong mag-abot ng kamay at tulungan siya, at ngayon ang aming relasyon ay dahan-dahang umayos. Kapag ang mga kustomer ay pumapasok sa shop ngayon, paminsan-minsan ay hahayaan niya akong kunin sila at hiniling niya sa akin na serbisyuhan sila, at madalas niyang ipinakikilala sa akin ang mga kustomer. Nakita ng aming iba pang mga kasamahan sa trabaho kung paano ako kay Xiao Jie at medyo humanga sila sa akin, at kung minsan ay inirerekomenda din nila ako sa kanilang mga kustomer. Matapos masaksihan ang kinalabasan na ito, naramdaman kong malinaw sa aking puso na nangyari ang lahat dahil nagsasanay ako alinsunod sa mga salita ng Diyos.

Sa pag-iisip sa aking apat na buwan sa beauty parlor, ang aking mga karanasan sa panahong ito ay nagpaunawa sa akin na, sa pamamagitan lamang ng pagdarasal sa Diyos sa lahat ng bagay sa totoong buhay at sa pamamagitan ng paghanap ng katotohanan at pag-unawa sa katotohanan mula sa mga salita ng Diyos ay mauunawaan natin nang lubusan ang mga bagay. at magkaroon ng daan pasulong; sa pamamagitan lamang ng pagsasagawa ng katotohanan maaari tayong mabuhay na may normal na pagkatao, makaramdam ng kalmado at kagaanan sa ating mga puso at mamuhay na may perpektong bukas at tapat sa ating mga pagkilos. Ang mga tao ay madalas na nagsasabi, “Gaano man kabuting magkaibigan ang dalawang tao, sila ay magiging magkaaway kapag nasangkot ang kita.” Ngunit kapag nagsasagawa tayo ng katotohanan, kapag hindi tayo nabubuhay sa ating pagka-makasarili at kasuklam-suklam na satanikong kalikasan at napapamuhay natin ang pagkakatulad ng isang Kristiyano, maaari natin kung gayon makasama ng payapa ang ibang mga tao. Alam ko na sa aking hinaharap na buhay ay makikita ko ang lahat ng mga uri ng mga sitwasyon, tao, mga kaganapan at mga bagay, at na ihahayag ko pa rin ang ilang mga korapsyon kapag nasa ilalim ng kontrol ng aking satanikong disposisyon. Ngunit naniniwala ako na, hangga’t nananalangin ako at umaasa sa Diyos, hangga’t mayroon akong kaliwanagan at gabay ng mga salita ng Diyos at nagsasagawa ako alinsunod sa mga kinakailangan ng Diyos sa lahat ng mga bagay, kung gayon tiyak na unti-unting maiwawaksi ko ang aking katiwalian at mabubuhay ng may normal na pagkatao. Salamat sa Diyos!

Mag-iwan ng Tugon