Mag-subscribe

Menu

Susunod

Araw-araw na mga Salita ng Diyos | "Ang Diwa ng Katawang-taong Tinatahanan ng Diyos" | Sipi 104

419 2020-08-23

Bakit sinasabi Ko na ang kahulugan ng pagkakatawang-tao ay hindi natapos sa gawain ni Jesus? Sapagka’t ang Salita ay hindi ganap na naging laman. Ang ginawa ni Jesus ay isang parte lamang ng gawa ng Diyos sa laman; ginawa lamang Niya ang mapantubos na gawa at hindi ginawa ang ganap na pagkakamit sa tao. Sa kadahilanang ito ang Diyos ay naging laman muli sa mga huling araw. Ang yugtong ito ng gawain ay tinutupad rin sa isang ordinaryong laman, ginagawa ng isang lubos na karaniwang tao, isa na ang pagkatao nito ay hindi man lamang nakahihigit. Sa madaling salita, ang Diyos ay naging isang ganap na tao, at ito ay isang tao na ang pagkakakilanlan ay doon sa Diyos, isang ganap na tao, isang ganap na laman, na gumaganap ng gawain. Sa mata ng tao, Siya lamang ay isang laman na hindi nakahihigit sa lahat, isang napaka-ordinaryong tao na nakakapagsalita sa wika ng langit, na hindi nagpapakita ng mga mahimalang tanda, hindi gumagawa ng milagro, lalo nang hindi naglalantad ng panloob na katotohanan tungkol sa relihiyon sa malalaking bulwagang pinagtitipunan. Ang gawain ng ikalawang nagkatawang-taong laman para sa tao’y lubos na hindi gaya noong una, kaya ang dalawa ay tila lubusang walang anumang pagkakapareho, at wala noong unang gawa ang makikita ngayon. Kahit na ang gawain ng ikalawang nagkatawang-taong laman ay naiiba mula roon sa nauna, hindi nito pinatutunayan na ang Kanilang pinagmulan ay hindi iisa at pareho. Kung ang Kanilang pinagmulan ay pareho ay depende sa kalikasan ng gawain na ginawa sa pamamagitan ng mga laman at hindi sa Kanilang panlabas na mga balat. Sa panahon ng tatlong yugto ng Kanyang gawain, ang Diyos ay dalawang beses na nagkatawang-tao, at sa parehong panahon ang gawain ng Diyos na nagkatawang-tao ay nagpapasinaya sa isang bagong kapanahunan, naghahatid ng bagong gawain; pinupunan ng mga pagkakatawang-tao ang isa’t-isa. Imposible para sa mga mata ng tao na sabihin na ang dalawang laman ay nagmula sa parehong pinanggalingan. Kaya nga, ito ay higit sa kakayahan ng mata ng tao o ng isip ng tao. Nguni’t sa Kanilang kakanyahan Sila’y pareho, pagka’t ang Kanilang gawain ay nagmumula sa parehong Espiritu. Kung nagmumula ang dalawang nagkatawang-taong laman sa parehong pinanggalingan ay hindi mahahatulan ng kapanahunan at lugar kung saan Sila ipinanganak, o iba pang dahilan, kundi sa pamamagitan ng banal na gawa na inihayag Nila. Ang ikalawang nagkatawang-taong laman ay hindi gumaganap ng kahit anong gawaing ginagawa ni Jesus, dahil ang gawa ng Diyos ay hindi umaayon sa kinasanayan, nguni’t sa bawa’t panahon ito’y nagbubukas ng bagong daan. Ang pangalawang pagkakatawang-tao ay hindi layuning palalimin o patatagin ang impresyon ng unang laman sa isipan ng mga tao, kundi upang punuan ito at upang gawin itong perpekto, para palalimin ang pagkakilala ng tao sa Diyos, para suwayin ang lahat ng mga patakaran na umiiral sa puso ng mga tao, at para lipulin ang mga maling imahe ng Diyos sa kanilang mga puso. Ito ay maaaring sabihin na walang indibidwal na yugto ng sariling gawa ng Diyos ang makapagbibigay ng ganap na pagkakilala tungkol sa Kanya; bawa’t isa’y nagbibigay lamang ng parte, hindi ang kabuuan. Kahit ang Diyos ay nagpahayag ng Kanyang buong disposisyon, dahil sa limitadong kakayahan ng tao sa pag-unawa, ang kanyang pagkakilala tungkol sa Diyos ay hindi pa rin kumpleto. Ito’y imposible, gamit ang wika ng tao, na ipabatid ang kabuuan ng disposisyon ng Diyos; gaano kakaunti maaaring lubos na maihayag ng isang yugto ng Kanyang gawa ang Diyos? Siya ay gumagawa sa katawang-tao sa ilalim ng takip ng Kanyang karaniwang pagkatao, at makikilala lamang Siya ng isa sa pamamagitan ng mga pagpapahayag ng Kanyang pagka-Diyos, at hindi sa pamamagitan ng Kanyang katawang panlabas. Ang Diyos ay nagiging katawang-tao para payagan ang tao na makilala Siya sa pamamagitan ng Kanyang mga iba’t-ibang gawa, at wala kahit dalawang yugto sa Kanyang gawa ang pareho. Tanging sa paraang ito magagawa ng tao na magkaroon ng lubos na kaalaman sa gawain ng Diyos sa katawang-tao, hindi nakakulong sa isang aspeto. Kahit na ang gawain ng dalawang nagkatawang-taong laman ay magkaiba, ang kakanyahan ng mga laman, at ang pinagmulan ng Kanilang gawain, ay magkapareho; Sila lamang ay umiiral para gampanan ang dalawang magkaibang yugto ng gawain, at lumitaw sa dalawang magkaibang kapanahunan. Kahit ano pa man, ang mga katawang-taong laman ng Diyos ay magkabahagi sa parehong kakanyahan at sa parehong pinanggalingan—ito ay isang katotohanan na walang sinuman ang makakapagtanggi.

Hinango mula sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

A Hymn of God’s Words
God’s Two Incarnations Came From One Source

I
The second incarnate flesh’s work seems much different from the first one. None of the first’s work can be seen this time. It is like They have nothing in common. Though the two fleshes’ work does differ, it doesn’t prove Their source is different. It’s the nature of the work that is done, not Their outer shells, that shows Their origin. Though the two incarnate fleshes’ work differs, Their essence and source of Their work are the same. They do two different stages of work and arise in Their own different age. No matter what, God’s incarnate fleshes share the same origin and same essence. This is a truth that no one can deny, and no one can say it doesn’t make sense.

II
During the three stages of His work, God has been incarnated two times. Both start a new age and work, and They complement what each other does. It’s impossible for man’s eyes and mind to tell if both fleshes have the same source. But They are the same in Their essence, for Their work starts from the same Spirit source. Though the two incarnate fleshes’ work differs, Their essence and source of Their work are the same. They do two different stages of work and arise in Their own different age. No matter what, God’s incarnate fleshes share the same origin and same essence. This is a truth that no one can deny, and no one can say it doesn’t make sense.

III
Whether the two fleshes have the same source can’t be judged by era, place of Their birth, or by other factors, but by the divine work They express. Though the two incarnate fleshes’ work differs, Their essence and source of Their work are the same. They do two different stages of work and arise in Their own different age. No matter what, God’s incarnate fleshes share the same origin and same essence. This is a truth that no one can deny, and no one can say it doesn’t make sense.

from Follow the Lamb and Sing New Songs

Mag-iwan ng Tugon