Mag-subscribe

Menu

Ang Salita ng Diyos Ngayong Araw | "Ang Gawain ng Diyos, ang Disposisyon ng Diyos, at ang Diyos Mismo II" | Sipi 61 Ang Salita ng Diyos Ngayong Araw | "Ang Gawain ng Diyos, ang Disposisyon ng Diyos, at ang Diyos Mismo II" | Sipi 61
00:00/ 00:00

Ang Salita ng Diyos Ngayong Araw | "Ang Gawain ng Diyos, ang Disposisyon ng Diyos, at ang Diyos Mismo II" | Sipi 61

00:00
00:00

Ang Mga Alituntunin sa Kapanahunan ng Kautusan

1. Ang Sampung Utos

2. Ang Alituntunin para sa Paggawa ng mga Altar

3. Mga Alituntunin Para sa Pakikitungo sa mga Tagapaglingkod

4. Mga Alituntunin para sa Pagnanakaw at Kabayaran

5. Pagpapanatili ng Taon ng Sabbath at ang Tatlong Pista

6. Mga Alituntunin para sa Araw ng Sabbath

7. Mga Alituntunin Para sa Mga Handog

a. Sinunog na Handog

b. Handog na Harina

c. Handog para sa Kapayapaan

d. Handog Para Sa Kasalanan

e. Handog para sa Pagkakasala

f. Mga Alituntunin para sa mga Handog ng Mga Saserdote (Si Aaron at ang Kanyang mga Anak na lalaki ay Inutusang Sumunod)

1) Sinunog na Handog ng mga Saserdote

2) Handog na Harina ng mga Saserdote

3) Handog para sa Kasalanan ng mga Saserdote

4) Handog para sa Pagkakasala ng mga Saserdote

5) Handog para sa Kapayapaan ng mga Saserdote

8. Mga Alituntunin para sa Pagkain ng Handog ng mga Saserdote

9. Malinis at Hindi Malinis na Hayop (Yaong Maaari at Hindi Maaaring Kainin)

10. Mga Alituntunin sa Pagdalisay sa mga Babae Matapos Manganak

11. Mga Pamantayan para sa Pagsusuri ng Ketong

12. Mga Alituntunin Para sa mga Pinagaling mula sa Ketong

13. Mga Alituntunin para sa Paglilinis ng mga Nahawang Bahay

14. Mga Alituntunin Para sa mga Naghihirap Mula sa Di Pangkaraniwang Pagdidiskarga

15. Ang Araw ng Pagbabayad-puri Na Dapat Ganapin Ng Isang Beses sa Isang Taon

16. Mga Panuntunan para sa Pagpatay ng mga Baka at Tupa

17. Ang Pagbabawal Sa Pagsunod sa mga Kasuklam-suklam na Gawain ng mga Gentil (Pakikiapid sa kadugo at iba pa)

18. Mga Alituntunin na Dapat Sundin ng mga Tao (“Ikaw ay dapat maging banal: sapagka’t akong si Jehova na inyong Diyos ay banal.”)

19. Ang Pagbibitay sa Mga Nagsakripisyo ng Kanilang mga Anak kay Molec

20. Mga Alituntunin para sa Parusa sa Krimen ng Pakikiapid

21. Batas Na Dapat Sundin ng Mga Saserdote (Panuntunan para sa Kanilang Pang-araw-araw na Pag-uugali, Panuntunan para sa Paggamit ng Banal na Bagay, Panuntunan para sa Paggawa ng Handog, at Iba pa)

22. Mga Kapistahan na Dapat Ganapin (Ang Araw ng Sabbath, Paskua, Pentekoste, ang Araw ng Pagbabayad-puri, at Iba pa)

23. Iba pang mga Mga Alituntunin (Pagsusunog ng Mga Lampara, sa Taon ng Jubileo, ang Pagtubos ng Lupa, Paggawa ng mga Panata, ang Paghahandong ng Ikapu, at Iba pa)

Ang mga Alituntunin ng Kapanahunan ng Kautusan ay ang Tunay na Katibayan ng Pamamahala ng Diyos sa Sangkatauhan

Ngayon, nabasa ninyo ang mga alituntunin at prinsipyo ng Kapanahunan ng Kautusan, ’di ba? Malawak ba ang hanay ng mga alituntuning ito? Una, sinasakop nito ang Sampung Utos, matapos ay ang mga alituntunin kung paano bumuo ng mga dambana, at iba pa. Ang mga ito ay sinundan ng mga alituntunin para sa pagpapanatili ng Sabbath at paggaganap ng tatlong pista, matapos ay ang mga alituntunin tungkol sa mga handog. Nakita ba ninyo kung ilang uri ng handog ang mayroon? May mga handog na susunugin, handog na harina, handog para sa kapayapaan, handog para sa kasalanan, at iba pa, na kung saan ay sinundan ng mga alituntunin para sa mga handog ng mga saserdote, kabilang ang mga handog na susunugin at mga handog na harina ng mga saserdote, at iba pang mga uri ng mga handog. Ang ikawalong alituntunin ay para sa pagkain ng mga handog ng mga saserdote, at pagkatapos ay may mga alituntunin para sa kung ano ang dapat sundin sa panahon ng buhay ng mga tao. May mga pagtatakda para sa maraming mga aspeto ng buhay ng mga tao, tulad ng mga alituntunin para sa kung ano ang kanilang maaaring o hindi maaaring kainin, para sa pagdalisay ng mga babae matapos manganak, at para sa mga taong pinagaling sa ketong. Sa mga alituntunin na ito, ang Diyos ay lubhang nagsalita ng patungkol sa mga sakit, at mayroon pang mga panuntunan para sa pagpatay ng mga tupa at mga baka, at iba pa. Ang mga tupa at mga baka ay nilikha ng Diyos, at dapat mong patayin ang mga ito sa kung paano sa iyo sabihin ng Diyos; mayroong, nang walang pagdududa, dahilan ang mga salita ng Diyos, at walang duda na tama lang na kumilos ng naayon sa itinalaga ng Diyos, at tiyak na kapaki-pakinabang sa mga tao! Mayroon ding mga kapistahan at mga panuntunan na dapat ganapin, tulad ng mga Araw ng Sabbath, Paskua, at marami pa—sinabi ng Diyos ang lahat ng mga ito. Tingnan natin ang mga nahuhuli: iba pang mga mga alituntunin—pagsusunog ng mga lampara, ang Taon ng Jubileo, ang pagtubos ng lupa, paggawa ng mga panata, ang paghahandog ng ikapu, at iba pa. Malawak ba ang saklaw nito? Ang unang bagay na dapat pag-usapan ay ang paksa ng mga handog ng mga tao, pagkatapos ay ang mga alituntunin para sa pagnanakaw at kabayaran, at ang pagganap ng araw ng Sabbath…; bawat isang bahagi ng buhay ay kasama. Na ang ibig sabihin, nang nagsimula ang Diyos sa opisyal na gawain ng Kanyang plano sa pamamahala, naglatag Siya ng maraming alituntunin na dapat sundin ng tao. Ang mga alituntunin na ito ay hinayaan ang tao na mamuhay ng normal na buhay sa mundo, isang pangkaraniwang buhay ng tao na hindi naihihiwalay sa Diyos at sa Kanyang patnubay. Unang sinabi ng Diyos sa tao kung paano gumawa ng mga dambana, paano ilagay ang mga dambana. Pagkatapos, sinabi Niya sa tao kung paano gumawa ng mga handog, at itinatag kung paano ang tao ay dapat mabuhay—kung ano ang dapat niyang bigyang-pansin sa buhay, kung ano ang dapat niyang sundin, kung ano ang dapat at hindi niya dapat gawin. Ang ibinigay ng Diyos para sa tao ay sumasakop sa lahat, at sa mga kaugalian, alituntunin, at mga prinsipyo na ito ay nagbigay Siya ng pamantayan para sa pag-uugali ng mga tao, ginabayan ang kanilang mga buhay, ginabayan ang kanilang pagtanggap sa mga kautusan ng Diyos, ginabayan sila sa paglapit sa harap ng dambana ng Diyos, pinatnubayan sila sa pagkakaroon ng buhay sa lahat ng mga bagay na ginawa ng Diyos para sa tao na may kaayusan, kapanayan, at pagka-katamtaman. Unang ginamit ng Diyos ang mga simpleng mga alituntunin at mga prinsipyo upang magtakda ng mga hangganan para sa tao, upang sa lupa man ay magkakaroon ang tao ng isang pangkaraniwang buhay na sumasamba sa Diyos, magkakaroon ng pangkaraniwang buhay ng tao; gaya ng tiyak na nilalaman ng panimula ng Kanyang anim-na-libong-taon na plano sa pamamahala. Ang mga alituntunin at mga patakaran ay sumasakop sa napaka-lawak na nilalaman, ang mga ito ay mga detalye ng paggabay ng Diyos sa sangkatauhan sa Kapanahunan ng Kautusan, sila ay kailangang tanggapin at parangalan ng mga tao na dumating bago pa man ang Kapanahunan ng Kautusan, ang mga ito ay isang talaan ng mga gawain na ginawa ng Diyos sa Kapanahunan ng Kautusan, at ang mga ito ay tunay na katibayan ng pamumuno at patnubay ng Diyos sa lahat ng sangkatauhan.

Ang Sangkatauhan ay Habambuhay na Hindi Maihihiwalay Mula sa mga Turo at Panustos ng Diyos

Sa mga alituntuning ito nakikita natin na ang saloobin ng Diyos sa Kanyang gawain, sa Kanyang pamamahala, at sa sangkatauhan ay lubhang seryoso, matapat, mahigpit, at responsable. Ginagawa niya ang gawain na dapat Niyang gawin sa sangkatauhan ayon sa Kanyang mga hakbang, nang walang kahit na maliit na pagkakaiba, pinapahayag ang mga salita na dapat Niyang sabihin sa sangkatauhan nang walang katiting na pagkakamali o pagkukulang, na nagpapahintulot sa tao na makita na siya ay hindi maaaring ihiwalay mula sa pamumuno ng Diyos, at pinakita sa kanya kung gaano kahalaga ang lahat ng sinasabi at ginagawa ng Diyos sa sangkatauhan. Hindi alintana sa kung ano ang tao sa susunod na kapanahunan, sa madaling sabi, sa pinaka-simula—sa Kapanahunan ng Kautusan—ginawa ng Diyos ang mga simpleng bagay na ito. Sa Diyos, ang mga konsepto ng tao, ang mundo, at ang sangkatauhan sa kapanahunang iyon ay mahirap unawain at malabo, at kahit na sila ay nagkaroon ng ilang may kamalayang mga ideya at intensyon, ang lahat ng mga ito ay hindi maliwanag at hindi tama, at sa gayon ang sangkatauhan ay hindi maaaring ihiwalay mula sa mga turo ng Diyos at mga pantustos para sa kanila. Ang pinakaunang sangkatauhan ay walang alam, at sa gayon ang Diyos ay kailangang simulan ang pagtuturo sa kanila mula sa pinaka-mababaw at mga pangunahing mga prinsipyo para patuloy na mabuhay at mga alituntuning kinakailangan para sa pamumuhay, pinupuspos ang mga bagay na ito sa puso ng tao nang paunti-unti, at binibigyan ang tao ng unti-unting pag-unawa sa Diyos, isang unti-unting pagpapahalaga at pag-unawa sa pamumuno ng Diyos, at isang pangunahing konsepto ng kaugnayan sa pagitan ng tao at Diyos, sa pamamagitan nitong mga alituntunin, at sa pamamagitan nitong mga patakaran, na mga salita. Pagkatapos makamit ang epektong ito, saka lamang nakapagsimula ang Diyos, unti-unti, na gawin ang gawaing gagawin Niya sa bandang huli, at kaya ang mga alituntuning ito at gawaing ginawa ng Diyos sa Kapanahunan ng Kautusan ay ang saligan ng Kanyang gawain sa pagliligtas ng sangkatauhan, at ang unang yugto ng gawain ng plano sa pamamahala ng Diyos. Bagaman, bago ang gawain sa Kapanahunan ng Kautusan, ang Diyos ay nagsabi kay Adan, Eba, at sa kanilang mga anak, na ang mga utos at mga aral na ito ay hindi masyadong maparaan o tiyak na nangangailangang sabihin nang paisa-isa sa tao, at hindi sila nakasulat, at hindi sila naging mga alituntunin. Iyon ay dahil, sa panahong iyon, ang plano ng Diyos ay hindi pa ganoon kalawak; tanging kapag ginabayan ng Diyos ang tao sa hakbang na ito ay saka lang Niya maaaring simulan na sabihin ang mga alintuntuning ito ng Kapanahunan ng Kautusan, at simulang ipagawa sa mga tao ang mga ito. Ito ay isang kinakailangang proseso, at ang kalalabasan ay hindi maiiwasan. Ang mga simpleng kaugalian at alituntunin na ito ay nagpapakita sa tao ng mga hakbang ng gawain sa pamamahala ng Diyos at ang karunungan ng Diyos na naibunyag sa Kanyang plano sa pamamahala. Alam ng Diyos kung ano ang nilalaman at mga paraan na gagamitin para magsimula, ano ang mga paraang gagamitin upang magpatuloy, at kung anong paraan ang gagamitin para tapusin upang maaaring makamtan Niya ang grupo ng mga tao na magpapatotoo sa Kanya, na maaaring magkamit ng grupo ng mga tao na may parehong pag-iisip sa Kanya. Alam niya kung ano ang nasa loob ng tao, at alam kung ano ang kulang sa tao, alam Niya kung ano ang dapat Niyang ibigay, at kung paano Siya dapat mamuno sa tao, at alam din Niya kung ano ang dapat at hindi dapat gawin ng tao. Ang tao ay parang isang papet: Kahit na siya ay walang pag-unawa sa kalooban ng Diyos, hindi niya mapigilang mapangunahan ng gawain sa pamamahala ng Diyos, unti-unti, hanggang sa araw na ito. Walang kalabuan sa puso ng Diyos tungkol sa kung ano ang dapat Niyang ginawa; sa Kanyang puso ay mayroong isang napakalinaw at matingkad na plano, at isinagawa Niya ang gawain na Siya Mismo ay nagnais na gawin na sang-ayon sa Kanyang mga hakbang at sa Kanyang plano, sumusulong mula sa mababaw hanggang sa malalim. Kahit na hindi Niya ipinahiwatig ang gawain na dapat Niyang gawin sa susunod, ang Kanyang kasunod na gawain ay patuloy pa rin na isinasagawa at sumusulong nang lubos na alinsunod sa Kanyang plano, na isang pagpapahayag ng kung ano ang mayroon at kung ano ang Diyos, at ito rin ang awtoridad ng Diyos. Hindi alintana kung aling yugto ng Kanyang plano sa pamamahala ang ginagawa Niya, ang Kanyang disposisyon at ang Kanyang diwa ay kumakatawan sa Kanya Mismo. Ito ay lubusang totoo. Anuman ang kapanahunan, o ang yugto ng gawain, kung anong uri ng mga tao ang mahal ng Diyos, kung anong uri ng mga tao ang kinapopootan Niya, ang Kanyang disposisyon at lahat ng kung anong mayroon at kung ano Siya ay hindi kailanman magbabago. Kahit na ang mga alituntunin at prinsipyong ito na itinatag ng Diyos sa Kapanahunan ng Kautusan ay tila napaka-simple at mababaw sa mga tao ngayon, at kahit na ang mga ito ay madaling maunawaan at makamit, mayroon pa ring karunungan ng Diyos sa mga ito, at naroon pa rin ang disposisyon ng Diyos at kung ano ang mayroon at kung ano Siya. Dahil sa loob ng mga tila simpleng alituntuning ito ay ipinahayag ang responsibilidad ng Diyos at pag-aalaga sa sangkatauhan, at ang katangi-tanging diwa ng Kanyang mga pag-iisip, na nagpapahintulot sa tao na lubos na mapagtanto ang katunayan na ang Diyos ang namamahala sa lahat ng bagay at ang lahat ng bagay ay kontrolado ng Kanyang kamay. Hindi alintana sa kung gaano kadalubhasa sa kaalaman ang sangkatauhan, o kung gaano karaming teorya o misteryo ang kanyang nauunawaan, sa Diyos wala sa mga ito ang may kakayahan na palitan ang Kanyang panunustos, at pamumuno sa sangkatauhan; ang sangkatauhan ay magpakailanman hindi mapaghihiwalay mula sa patnubay ng Diyos at personal na gawain ng Diyos. Ganito ang hindi mapaghiwalay na kaugnayan sa pagitan ng tao at ng Diyos. Hindi alintana kung nagbibigay sa iyo ang Diyos ng isang utos, o alituntunin, o nagbibigay ng katotohanan upang iyong maunawaan ang Kanyang kalooban, kahit na ano ang ginagawa Niya, ang layunin ng Diyos ay upang gabayan ang tao sa isang magandang kinabukasan. Ang mga salitang binigkas ng Diyos at ang gawain na ginagawa Niya ay parehong mga pahayag ng isang aspeto ng Kanyang diwa, at ang mga pahayag ng isang aspeto ng Kanyang disposisyon at ng Kanyang karunungan, ang mga ito ay kinakailangang mga hakbang ng Kanyang plano sa pamamahala. Ito ay hindi dapat makaligtaan! Ang kalooban ng Diyos ay nasa anumang ginagawa Niya; ang Diyos ay hindi natatakot sa mga hindi tamang salita, at hindi rin Siya takot sa anumang mga pagkaintindi o pag-iisip ng tao tungkol sa Kanya. Ginagawa lamang Niya ang Kanyang gawain, at patuloy sa Kanyang pamamahala, alinsunod sa Kanyang plano sa pamamahala, na hindi mapipigilan ng sinumang tao, o anumang bagay.

Hinango mula sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Mag-iwan ng Tugon