Mag-subscribe

Menu

Susunod

Araw-araw na mga Salita ng Diyos | "Ang Diyos Mismo, ang Natatangi VI" | Sipi 158

193 2020-08-05

Araw-araw na mga Salita ng Diyos | "Ang Diyos Mismo, ang Natatangi VI" | Sipi 158

Ang usapin na sinasamantala ni Satanas ang panlipunang uso upang pasamain ang tao ay nangangailangan din ng tiyak na paliwanag. Ang mga panlipunang usong ito ay isinasama ang maraming mga bagay. Sinasabi ng ilan na: “Sila ba ay tungkol sa mga damit na ating sinusuot? Sila ba ay tungkol sa pinakabagong mga moda, mga pagpapaganda, pag-aayos ng buhok, at pagkaing gourmet?” Sila ba’y tungkol sa mga bagay na ito? Ang mga ito ay isang bahagi ng mga uso, subalit hindi natin nais pag-usapan ang mga ito dito. Nais lamang nating pag-usapan ang tungkol sa mga ideya na dinadala ng panlipunang uso para sa mga tao, ang paraan na kanilang dinudulot sa mga tao sa pangangasiwa ng kanilang mga sarili sa mundo, ang mga layunin sa buhay at pagtingin na kanilang dinudulot sa mga tao. Ang mga ito ay napakahalaga; maaari nilang kontrolin at impluwensyahan ang pag-iisip ng tao. Isa-isa, ang lahat ng mga usong ito ay nagdadala ng isang masamang impluwensya na lagi nang nagpapalubha sa tao, na nagpapababa ng kanilang mga moral at ng kanilang kalidad ng karakter nang mas higit pa, hanggang sa masabi natin na karamihan ng mga tao ngayon ay walang katapatan, walang kabaitan, ni wala din silang anumang konsensya, at higit na walang anumang katuwiran. Kaya ano ang mga usong ito? Hindi mo nakikita ang mga usong ito ng karaniwang mata lamang. Kapag ang hangin ng isang uso ay umihip, marahil tanging maliit na bilang ng mga tao ang magiging mga tagapagpauso. Nagsisimula sila sa paggawa ng ganitong uri ng bagay, tinatanggap ang ganitong uri ng ideya o ganitong uri ng perspektibo. Ang karamihan ng mga tao, gayunpaman, sa gitna ng kanilang kawalang-kamalayan, ay patuloy na nahahawahan, magiging bahagi at maaakit ng ganitong uri ng uso, hanggang sa silang lahat ay walang kaalam-alam at hindi-kinukusang tumanggap nito, at lahat ay nakalubog at kontrolado nito. Para sa taong wala sa matinong pangangatawan at pag-iisip, hindi kailanman alam kung ano ang katotohanan, na hindi maaaring makapagsabi ng kaibahan sa pagitan ng positibo at negatibong mga bagay, ang mga ganitong uri ng uso isa-isa ay ginagawa silang lahat na tanggapin nang maluwag sa kalooban ang mga usong ito, ang pananaw sa buhay, ang mga pilosopiya sa buhay at mga kahalagahan na nanggaling kay Satanas. Tinatanggap nila kung ano ang sinasabi sa kanila ni Satanas kung paano pakikitunguhan ang buhay at ang paraang mabuhay na “iginawad” sa kanila ni Satanas. Wala silang lakas, ni wala silang kakayanan, lalo na ang kamalayang tumutol. Kaya ano sa lupa ang mga usong ito? Nakapulot ako ng isang simpleng halimbawa na maaari ninyong maunawaan. Halimbawa, ang mga tao nang nakaraan ay pinatatakbo ang kanilang mga negosyo sa paraang hindi nangloloko ng matanda o bata, at binebenta ang mga bagay sa parehong presyo hindi alintana kung sino ang bumibili. Ang pahiwatig ba ng konsensya at kabaitan ay naipapahatid dito? Nang ginamit ng mga tao ang ganitong uri ng kredo kapag nagsasagawa ng kanilang negosyo, maaari ba nating masabi na sila ay mayroon pa ring ilang konsensya, kaunting kabaitan sa panahong iyon? (Oo.) Ngunit sa pangangailangan ng tao para sa kailanmang pagtaas ng halaga ng pera, ang mga tao ay walang kaalam-alam na minahal ang pera, nagmahal sa pakinabang at nagmahal nang higit pa at mas sa kasiyahan. Sa gayon tiningnan ba ng mga tao ang pera bilang mas mahalaga? Nang tingnan ng mga tao ang pera bilang mas mahalaga, walang kaalam-alam nilang pinababayaan ang kanilang reputasyon, kanilang kabantugan, karangalan, at katapatan; pinababayaan nila ang lahat ng mga bagay na ito, hindi ba? Kapag nakisali ka sa negosyo, nakikita mo ang ibang tao na gumagawa ng ibang mga pakikitungo at gumagamit ng iba’t ibang mga pamamaraan upang dayain ang mga tao at maging mayaman. Bagaman ang pera na kinita ay nakaw, sila’y yumayaman nang yumayaman. Ang buong pamilya nila ay nakikisali sa parehong negosyo gaya nang sa iyo, subalit tinatamasa nila ang buhay nang mas higit kaysa sa iyo, at masama ang loob mo, nagsasabing: “Bakit hindi ko magawa ang gayon? Bakit hindi ako kumikita nang katulad sa kanila? Dapat akong makagawa ng paraan upang magkaroon nang mas maraming pera, upang gawing masagana ang aking negosyo.” Sa gayon pag-iisipan mo ito. Ayon sa karaniwang paraan ng pagkita ng pera, ang hindi pagdaya sa matanda man o bata at sa pagbebenta ng mga bagay sa kaparehong presyo para sa lahat, ang perang nakukuha mo ay ayon sa mabuting konsensya, subalit hindi ka agad mapapayaman nito. Gayunpaman, sa ilalim ng udyok na magkaroon ng tubo, ang iyong pag-iisip ay sasailalim sa isang dahan-dahang pagbabago. Sa panahon ng pagbabagong ito, ang mga prinsipyo mo ng pag-uugali ay nagsisimula ring magbago. Kapag una mong nilinlang ang isang tao, kapag una mong dinaya ang isang tao, mayroong kang mga pasubali, nagsasabi “Ito ang huling pagkakataon na dadayain ko ang isang tao at hindi ko na ito uulitin. Hindi ako maaaring mandaya ng mga tao. Ang pandaraya ng mga tao ay magtatamo lamang ng ganti at magdadala ng kapahamakan sa akin! Ito ang huling pagkakataon na dadayain ko ang isang tao at hindi ko na ito uulitin.” Kapag una kang nandaya ng isang tao, ang iyong puso ay may ilang pag-aatubili; ito ang gawain ng konsensya ng tao—ang magkaroon ng pag-aatubili at sisihin ka, sa gayon nararamdaman nito ang di-natural kapag nandaya ka ng isang tao. Subalit matapos mong matagumpay na dayain ang isang tao makikita mo na ngayong mayroon ka nang mas maraming pera kaysa dati, at iisipin mo na ang paraang ito ay maaaring maging mas kapaki-pakinabang para sa iyo. Sa kabila ng bahagyang sakit sa iyong puso, nais mo pa ring batiin ang iyong sarili sa iyong “tagumpay,” at nararamdaman mo ang isang pagkalugod sa iyong sarili. Sa unang pagkakataon, sinasang-ayunan mo ang iyong sariling pag-uugali at sinasang-ayunan ang iyong sariling pandaraya. Pagkatapos, kapag ang tao ay nahawahan ng ganitong pandaraya, pareho ito sa isang tao na nasangkot sa pagsusugal at sa gayon ay naging isang sugarol. Sa kawalan ng kabatiran, sinasang-ayunan niya ang kanyang mapandayang pag-uugali at tinatanggap ito. Sa kawalan ng kabatiran, inilalagay nito ang pandaraya sa isang lehitimong pang-negosyong pag-uugali, at ginagawa ang pandaraya na maging isang pinaka-kapaki-pakinabang na paraan para sa kanyang kaligtasan ng buhay at sa kanyang buhay; iniisip niya na sa paggawa nito maaari siyang mabilis na yayaman. Sa simula ng prosesong ito hindi matatanggap ng mga tao ang ganitong uri ng pag-uugali, mababa ang tingin nila sa ganitong pag-uugali at sa ganitong paraan nang pagsasagawa ng mga bagay, hanggang sa kanilang subukan ito at pag-eksperimentuhan sa sarili nilang paraan, personal at unang karanasan, at pagkatapos ang kanilang mga puso ay nagsisimulang dahan-dahang magbago. Sa gayon ano ang pagbabagong ito? Ito ay ang pagsang-ayon at pagtanggap sa usong ito, isang pagtanggap at pagsang-ayon sa uring ito ng ideya na naihubog sa iyo ng panlipunang uso. Sa kawalan ng kabatiran, pakiramdam mo na kapag hindi ka nandaya sa negosyo samakatuwid magdurusa ka ng maraming pagkalugi, na kapag hindi ka nandaya sa gayon mawawalan ka ng isang bagay. Walang kaalam-alam, ang ganitong pandaraya ang nagiging iyong pinaka-kaluluwa, ang iyong pangunahing sandigan, at nagiging isang uri ng pag-uugali na kailangang-kailangan na panuntunan ng iyong buhay. Matapos tanggapin ng tao ang ganitong pag-uugali at ganitong pag-iisip, ang puso ba ng tao ay sumasailalim sa isang pagbabago? Ang iyong puso ay nagbago, sa gayon ang iyo bang katapatan ay nagbago? Ang iyo bang pagkatao ay nagbago? (Oo.) Sa gayon ang iyong konsensya ba ay nagbago? (Oo.) Ang kabuuan ng tao ay sumasailalim sa isang dekalidad na pagbabago mula sa kanilang puso tungo sa kanilang mga pag-iisip, sa naturang isang lawak na sila ay nababago mula sa loob at papalabas. Ang pagbabagong ito ay naglalagay sa iyo nang karagdagan at karagdagang layo sa Diyos, at ikaw ay nagiging mas higit at higit na umaayon kay Satanas, higit at mas higit na kapareho nito.

Ngayon ang mga panlipunang usong ito ay madali para sa iyo na maunawaan. Pumili lamang ako ng isang simpleng halimbawa, isang karaniwang nakikitang halimbawa na pamilyar sa mga tao. Ang mga panlipunang usong ito ay may malaking impluwensya ba sa mga tao? (Oo!) Ang mga panlipunang usong bang ito ay may malalim na impluwensya sa mga tao? (Oo!) Isang napakalalim na mapinsalang epekto sa mga tao. Ginagamit ni Satanas nang isa-isa ang mga panlipunang usong ito upang pasamain ang ano sa tao? (Konsensya, katuwiran, pagkatao, mga moral.) Ano pa? (Ang pananaw ng tao sa buhay.) Naging sanhi ba sila nang unti-unting pagkabulok ng mga tao? (Oo.) Ginagamit ni Satanas ang mga panlipunang usong ito upang paisa-isang akitin ang mga tao sa pugad ng mga demonyo, sa gayon ang mga taong naiipit sa panlipunang uso ay walang kaalam-alam na magtataguyod ng pera at materyal na mga pagnanasa, gayundin magtataguyod ng kasamaan at karahasan. Sa sandaling ang mga bagay na ito ay makapasok sa puso ng tao, ano sa gayon magiging ang tao? Ang tao ay magiging ang demonyong Satanas! Ito ay dahilan sa anong sikolohikal na pagkahilig sa puso ng tao? Ano ang itinataguyod ng tao? Nasisimulang magustuhan ng tao ang kasamaan at karahasan. Ayaw nila ng kagandahan at kabaitan, kahit ang kapayapaan. Ang mga tao ay hindi handang mamuhay nang simpleng buhay ng normal na pagkatao, subalit sa halip nais na tamasahin ang mataas na estado at malaking kayamanan, ang magkatuwaan sa mga aliw ng laman, hindi nagtitipid sa pagsisikap upang bigyan-kasiyahan ang sarili nilang laman, na walang mga paghihigpit, walang mga gapos na pipigil sa kanila, sa ibang salita magagawa ang anumang naisin nila. Sa gayon kapag ang tao ay nalubog sa ganitong mga uri ng mga uso, maaari bang ang kaalaman na natutunan mo ay makatulong sa iyo na makalaya? Maaari bang ang tradisyunal na kultura at mga pamahiin na alam mo ay makatulong sa iyo na itapon itong katakut-takot na mahigpit na kalagayan? Maaari bang ang tradisyunal na mga moral at tradisyunal na seremonya na nauunawaan ng tao ay makatulong sa kanila na magsanay ng pagpipigil? Kuning halimbawa, Ang Tatlong Klasikong Karakter. Matutulungan ba nito ang mga tao na hilahing paalis ang kanilang mga paa mula sa kumunoy ng mga usong ito? (Hindi, hindi maaari.) Sa ganitong paraan, ang tao ay nagiging mas higit na ano? Higit na mas masama, mayabang, magpakababa, makasarili, at malisyoso. Wala nang anumang pagmamahal sa pagitan ng mga tao, wala nang anumang pagmamahal sa pagitan ng mga miyembro ng pamilya, wala nang anumang pagkakaunawaan sa pagitan ng mga kamag-anak at mga kaibigan; ang pantaong mga ugnayan ay napuno ng pandaraya, puno ng karahasan. Bawat iisang tao ay nagnanais gamitin ang pandarayang mga paraan at mararahas na mga pamamaraan upang mabuhay sa gitna ng kanilang kapwa tao; sila’y nagsisinungaling, nandadaya at nagiging marahas upang samsamin ang sarili nilang kabuhayan; nananalo sila sa kanilang mga posisyon at nakakamit ang sarili nilang mga pakinabang gamit ang karahasan at ginagawa nila ang anumang naisin nila gamit ang marahas at masamang mga paraan. Hindi ba nakakatakot ang ganitong pagkatao? (Oo.) Matapos madinig Akong magsalita tungkol sa mga bagay na ito ngayon lamang, hindi mo ba naiisip na nakakatakot na mamuhay sa gitna ng uri na ito ng karamihan ng mga tao, sa ganitong mundo at sa ganitong kapaligiran na ginawang masama ni Satanas? (Oo.) Sa gayon kailanma’y naramdaman n’yo na ba ang inyong mga sarili na kahabag-habag? Dapat maramadaman ninyo ito nang kaunti ngayon. (Oo.) Sa pagkarinig sa inyong tono, tila iniisip ninyo na “ginagamit ni Satanas ang napakaraming iba-ibang mga paraan upang pasamain ang tao. Kinukuha nito ang bawat pagkakataon at nasa lahat ng dako na ating binabalingan. Maaari pa bang maligtas ang tao?” May anumang pag-asa pa ba para sa sangkatauhan? Maaari bang mailigtas ng tao ang kanilang mga sarili? (Hindi.) Maaari bang maligtas ng Emperador na-Batong-Luntian ang tao? Maaari bang maligtas ni Confucious ang tao? Maari bang maligtas ni Guanyin Bodhisattva ang tao? (Hindi.) Sa gayon sino ang maaaring magligtas sa tao? (Ang Diyos.) Ilang mga tao, gayunpaman, ay itataas sa kanilang puso ang mga tanong na gaya ng: “Pinipinsala tayo ni Satanas nang napakarahas, talagang nakakagalit na wala tayong pag-asang mabuhay, ni magkaroon ng anumang tiwala sa pamumuhay. Tayong lahat ay nabubuhay sa gitna ng kasamaan at gayon pa man bawat iisang tao ay tumututol sa Diyos, sa gayon ang ating mga puso ay ganap nang nanlamig ngayon. Kaya habang ginagawa tayong masama ni Satanas, nasaan ang Diyos? Ano ang ginagawa ng Diyos? Anuman ang ginagawa ng Diyos para sa atin kailanman’y hindi natin naramdaman iyon!” Ilang mga tao ang hindi maiwasang hindi magdusa ng ilang kawalan, at hindi maiwasang hindi maramdamang halos masiraan ng loob. Sa inyo, ang pandamang ito, ang pakiramdam na ito ay napakalalim sapagkat lahat ng aking nasabi na ay upang gawin ang mga tao na unti-unting maintindihan, maramdaman nang higit at mas higit pa na sila ay walang pag-asa, na maramdaman na higit at mas higit pa na sila ay tinalikdan ng Diyos. Subalit huwag mag-alala. Ang ating pagsasamahang paksa para sa araw na ito, “ang kasamaan ni Satanas,” ay hindi ang ating tunay na tema. Upang pag-usapan ang tungkol sa kakanyahan ng kabanalan ng Diyos, gayunpaman, dapat muna nating pag-usapan kung paano pinasama ni Satanas ang tao at ang kasamaan ni Satanas upang mas maging malinaw sa mga tao kung anong uri ng kondisyon nandoroon ang sangkatauhan ngayon at eksaktong kung hanggang saan naging masama ang tao. Ang isang layunin ng pag-uusap tungkol dito ay upang hayaan ang mga tao na malaman ang kasamaan ni Satanas, habang ang isang layunin ng pag-uusap tungkol dito ay upang mas malaliman na maunawaan kung ano ang tunay na kabanalan.

Hinango mula sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Mag-iwan ng Tugon